Joey, Arjuna en het contract.
19 december 2016
8 januari 2017

Ik hou van mij

Als ik je zou vragen om de dingen op te noemen waar je het meest van houdt in het leven, hoelang zou het duren voordat je jezelf zou noemen? Nooit noemde ik mezelf. Echt nooit. Maar de tijden zijn veranderd. Ik heb mezelf lief. Ik hou van een vol lichaam, het liefst in proportie. Ik ben een grote vrouw en dat zal ik ook blijven alleen wel een stuk gezonder. Voor mij hoeft het perfecte plaatje niet meer.

Ik schreef het al eerder: van heel veel dingen was ik me niet bewust. Zo geloofde ik ook niet in het fenomeen emotie-eter. Ik was er notabene zelf één! Maar dat ontdekte ik pas toen ik naar eten zocht om het gemis van Joey te verzachten, mijn steun en toeverlaat. Toen pas gaf ik het eerlijk toe. Ik zat op de trap in Utopia toen ik heel voorzichtig durfde te bekennen dat sommige kronkels in mijn hoofd zijn ontstaan in mijn jonge jaren. Waarom pak ik altijd eten als ik verdrietig ben? Omdat ik dat gewend was. Je ziet het bij veel gezinnen. De kinderen krijgen een koekje of een snoepje als ze verdrietig zijn. Het troost het kind en het ontlast zijn ouder. Ik begrijp het heel goed, maar weet ook dat op dat moment een probleem voor later kan ontstaan. Tenminste, in mijn geval. Zo waren er wel meerdere dingen. Als ik eerlijk wilde zijn tegen wie dan ook over mijn gevoel, mijn verdriet, werd er niet geluisterd. Er was geen aandacht. Het gevolg was dat ik niet meer sprak over wat ik voelde… Er werd toch niets mee gedaan. Ik werd toch niet serieus genomen. Misschien dat ik daardoor ook ben gaan schrijven en pen en papier mijn beste vrienden werden. Het is voor mij een uitlaatklep geworden. Ik had bergen volgeschreven schriften met vragen waar ik geen antwoord op kon krijgen en situaties die ik niet in de hand had. Niemand mocht eraan komen, niemand mocht ze lezen. Het was mijn gevoel en dat wilde ik niet meer delen. Ik liet het liefst niet zien hoe ik me voelde. Ik ging altijd gewoon door alsof ik een robot was, want dat is voor mij de beste manier om met gevoelens om te gaan. Uiteraard niet zonder die andere vrienden; een bord eten, zak chips, rol snoep en reep chocolade. Waarom geen wortel, appel of banaan? Ik had er toen geen zin in. Fruit was saai, niet spannend en het vulde al helemaal niet. Ik heb er geen ander antwoord op. Ik wilde er ook niet verder over nadenken. Man, wat kunnen tijden veranderen…

Het is grappig en vreemd om nu te beseffen dat ik zo openhartig ben over alles. Mijn vrienden staan er ook van te kijken. Ze kennen me – althans, voor wat ik laat kennen – en ze weten dus ook dat ik het liefst niet over mezelf praat. Liever luisterde ik naar anderen, wetende dat ik mezelf daarmee tekort doe. Dat is nu wel veranderd en dat heeft ook te maken met er voor jezelf zijn. Ik heb mensen om me heen gehad die van me hielden wanneer het hen uitkwam. Negatieve mensen ook, die mijn zwakke zelfbeeld alleen maar bevestigden. De enige manier om mijn ware ik terug te vinden, was door afstand te nemen van die negatieve energie. Ik wilde positief in het leven staan, vechten als het nodig was en vooral mezelf zijn. Ik kan dan ook niet te lang verdrietig zijn, ik lach heel veel en probeer altijd het beste eruit te halen. Het leven is natuurlijk niet alleen maar lang leve de lol, want ook positieve mensen hebben negatieve gedachten, maar het heeft ze niet in hun macht. Dat is de beste balans.

Ik ben ervan overtuigd dat als je positieve energie uitstraalt, je ook positieve energie zult aantrekken. Dat zijn de ware vrienden! Ik heb er dan ook geen woorden voor hoe blij ik ben met mijn vrienden, omdat zij onvoorwaardelijk van me houden. Dat hebben ze bewezen door er altijd voor me te zijn, door dik en dun. Ik voel zelfs zoveel liefde voor ze, dat ik er zomaar emotioneel van kan worden. Hun gemis in Utopia was groot, heel groot. Maar ik moest voor mezelf kiezen. Dat was pijnlijk misschien, maar ook verrijkend. Door voor mezelf te zorgen, kreeg ik ruimte om weer liefde te ontdekken en voelen. Liefde voor mezelf. Daarom stelde ik mezelf de vraag: Gabriëlle, hou je van jezelf? Het antwoord was duidelijk, maar niet eenvoudig. Ik moest leren om ja te zeggen. Om van mezelf te houden tijdens mijn proces. De ommekeer kwam op één bewust moment, toen ik van de vide naar de badkamer liep. Ik waste mijn handen en keek in de spiegel. Het leek alsof ik opnieuw kennis maakte met mezelf. Ik zag mijn lachkuiltjes langzaam maar zeker tevoorschijn komen, en voelde een heuse vlaag van liefde voor mezelf, dat ik die dag niet kon stoppen met lachen. Ik dacht: ik doe dit gewoon, ik ben echt aan het veranderen! Vanaf die dag besloot ik dat mijn geestelijke gezondheid, mijn zelfzorg en mijn geluk prioriteit werden in mijn leven. Daarbij stond doorzettingsvermogen in alles centraal. Ik stopte met de kritiek op mezelf, want dat heeft me in de jaren daarvoor niets opgeleverd. Sterker, het maakte alles alleen maar erger. Toen ik ervoor ging en mezelf die dag eindelijk goedkeurde, werden de veranderingen alleen maar positiever. Wees geduldig en straf jezelf niet met bepaalde gedachten, maar probeer ze te veranderen. Het is soms heel simpel. Zo dacht ik niet langer aan hoeveel kilo’s ik nog kwijt wilde, maar aan de kilo’s die ik al kwijt was. Yes!

Over positiviteit gesproken….Ik kreeg een lieve kaart van iemand waar ik altijd grote bewondering voor zal hebben en naar zal opkijken. Een persoon die enorm belangrijk is geweest in mijn Utopia-ervaring en nu buiten nog even bijzonder voor me is. Een persoon die ik altijd in mijn hart zal dragen…Mijn goede vriend, Arjuna!

Naar aanleiding hiervan ook nog een paar woorden ter bemoediging. Ze hebben mij geholpen, dus misschien jou ook. Wees om te beginnen trots op jezelf. Trots dat je wilt veranderen en daarvoor de nodige stappen zet. Steun jezelf door je te omringen met mensen die in je geloven, en die je motiveren. Laat ze toe en deel met hen je tekortkomingen en je gevoelens. Echt waar, als ik Ivan of Mark niet had gehad, die met me meededen nadat Joey was vertrokken, waren de trainingen minder leuk geweest. Doordat zij meededen, deden er veel meer inwoners mee en samen kom je nou eenmaal verder. Probeer daarnaast vooral eerst wat dingen uit, voordat je zegt dat het niets voor jou is. Zo kom je erachter wat het best bij je past en waar je, terwijl je beweegt, ook nog van kunt genieten. Ik houd van jou. Nou jij nog… 

 

 

 

 

4 Comments

  1. Vilmar schreef:

    Kan mij helemaal vinden in het middelste stukje.

    Prachtig geschreven en push on!

  2. Marjanne Hilberink schreef:

    Lieve Gabriëlle,

    DANK!!
    Dank mooie vrouw.
    Ten tijde dat jij in Utopia was keek ik vaak via de live streams. Och wat voelde ik jou in jouw strijd om de kilo’s.
    En oh wat heb ik vaak met jou mee gelachen en ja, ik heb ook soms leedvermaak gevoeld. Maar zo veel van jou geleerd.
    Ik ben een vrouw van 51 jaar met een 40 jarige geest …ik weet dat dat nog oud is in jouw ogen maar voor mij jong genoeg … 😉
    Oh ik kan mij ook wel 8 voelen hoor, dan ben ik een heerlijk opstandig kind die haar hakken in het zand zet en zegt ‘Ik doe het lekker niet!’

    Ik ben nu zo rond de 104kg en heb vorig jaar nog 146kg gewogen. Ik kwam weinig de deur uit omdat ik niet veel zuurstof in mijn lijf had.
    Een nogal geïsoleerd bestaan welke werd opgevrolijkt door de live streams van Utopia.
    Jullie waren stuk voor stuk inspiratiebronnen voor mij. Nu volg ik het niet meer zo.
    Ik heb een zeldzame longaandoening waardoor ik mede daardoor heel veel vocht vasthield. Vorig jaar september werd deze diagnose gesteld in het Vu te Amsterdam. Ze hebben mij opgenomen, ben er 14 dagen geweest. Ik krijg een plasmiddel toegediend via infuus zodat ik vocht zou kwijt raken….. Na 14 dagen was ik 35 liter vocht kwijt.
    Ik weet het, het is haast niet te geloven maar toch is het waar. Nu begin ik er heel langzaam aan te wennen dat ik geen kledingmaat 58/60 meer heb, maar maat 50/52,
    Voel me happy… het gaat zoveel beter met me. Ik val soms wat meer af soms weer wat erbij.. Boeit me niet. Ik voel me zoveel lichter nu!
    Kan naar buiten met mn rollator en ach zoveel meer wat ik eerder niet (meer) kon.

    Dank je wel lieve Gabriëlle. Bijzondere vrouw. Blijf schrijven alsjeblieft. Als ik op mijn Facebook een berichtje van jou zie denk ik Yess!

  3. Vief schreef:

    Prachtig geschreven Gabs. Bewondering voor je!

  4. welpje schreef:

    Wat een geweldig persoon ben je toch Gabriëlle. Wat een sterke vrouw en wat ben jij een inspiratie voor anderen. Dank je daarvoor!!! <3 <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.