Morbide obesitas, voor altijd en eeuwig
10 december 2016
Ik hou van mij
5 januari 2017

Joey, Arjuna en het contract.

‘Je verpest mijn leven,’ zei ik tegen Joey, nadat hij mij in Utopia had overgehaald om toch door te sporten. ‘Nee, ik red je leven,’ antwoordde hij. Hij had gelijk en daarmee hadden we dus een deal. In zijn ogen las ik ernst. Oei, dit is serious business, deze coach is nog lang niet klaar met me.

Hop hop, buikspieroefeningen om mee te beginnen. Maar na twee keer op en neer begon ik al: ‘Pff, die dingen zitten me in de weg. Ik moet echt een sportoutfit hebben.’ ‘Welke dingen zitten in de weg?’ vroeg Joey verbaasd. ‘Wat denk je? Mijn borsten! Ze liggen zowat in mijn nek.’ ‘Nee, die zitten niet in de weg, ze rollen mee en dat is top!’ Weg excuus. En daar ging ik weer, steunend en klagend. Ja, hij zou me verrot schelden, als ik zou opgeven, had hij in een eerder gesprek al gezegd. Een gesprek waarin ik trouwens niet helemaal eerlijk was over mijn lijf. Ik zei dat ik nooit gepest was met mijn gewicht. Niets is minder waar.

Er volgden meer sportdagen. Na de buikspieren werd aan de conditie gewerkt. Lopen dus. Ook die dagen waren zwaar. Zo zwaar zelfs dat Joey dacht dat er geen land met me te bezeilen was. Ik was geen gemakkelijke leerling. Een puber eigenlijk, want toen Joey een week later aan de slag ging met het bouwen van een vide in de loods, zag ik een manier om er onderuit te komen. Helaas, Joey liet zich niet van de kaart brengen en vroeg Laura B. of zij met me wilde rennen. Een schat is het. Laura heeft alleen maar moeten lachen om al mijn smoesjes, terwijl ik alweer buiten adem was. Bewegen was in die periode slechts de helft van de ‘therapie’, want ook aan de eettafel was Joey de strenge coach. Hij schepte mijn bord vol met dat wat goed en genoeg voor me zou zijn. God, wat had ik het zwaar om mijn medebewoners te zien met frietjes. En nóg een bord, en nóg meer friet. Ik was jaloers dat zij alles konden eten wat ze maar wilden, zonder ook maar een gram aan te komen. Grrrr. Ik vond dat ik hetzelfde verdiende.

Soms heb ik het gevoel dat het leven in Utopia makkelijker was dan thuis, maar niets is minder waar. ‘Weet je nog?’ vraag ik aan mezelf, terwijl ik naar het plafond staar en herinneringen oproep. ‘Weet je nog toen ze in Utopia elke avond naar de vide kwamen met kaassoufflés en frikandellen, en jij alleen van de geur kon genieten in plaats van de smaak? Wat deed je toen? Juist, je weigerde! En waarom? Voor jezelf! Want je wilt het en je doet wat je wil. Jij doet altijd wat je wilt. Daarom ben je zoals je bent en daarom kan je ook worden hoe je wilt zijn. Jij doet wat je wilt. Punt!’
Pfff. ‘Zo eenvoudig is het niet,’ fluisterde ik mezelf dan toe. Ik denk dan weer aan die vreselijke ochtenden met die stomme rijstwafels met smeerkaas 20+, thee zonder suiker en een appel. Het was de hel. En dat avondeten en die domme kwark, waar ik moe van werd. Ik maakte mezelf elke dag wijs dat ik er geen zin in had en dat het me toch niet zou lukken. Ik wilde uit frustratie alles kapotslaan. Man, wat heb ik een hekel aan dat gevoel. Ik probeerde Joey over te halen om niet meer te hoeven sporten, maar hij gaf niet op. Hij wilde dat ik het in ieder geval nog twee weken vol zou houden, omdat ik dan het resultaat zou zien. Bovendien regelde hij extra hulptroepen. Professionele hulp, zelfs. Ik dacht dat deze personal trainer Arjuna alleen even zou komen voor een gesprek, maar niets was minder waar.

Arjuna kwam me lachend tegemoet en ik hem. Maar mijn lach was niet echt. Hij verborg mijn schaamte, ook omdat ik Arjuna nog kende van een mislukte afvalpoging in Amsterdam, waar hij groepslessen gaf. Ik heb toen één keer een training van hem gehad. Eén keer, maar wel vier kilo lichter! Toch ben ik nooit meer terugegaan. In ons eerste gesprek vond hij me stug en dat was ook zo. Ik moest niets van hem hebben en niets wat hij zei interesseerde me. Niet wetende dat er tussen ons een geweldige klik zou ontstaan. Ja, door Arjuna werd alles echt. Hij wist iets bij me los te maken, waardoor ik nog harder voor mijn doel ging. Een speciaal contract heeft daar trouwens wel bij geholpen. Ik moest hem én mezelf beloven dat ik ervoor zou gaan. Dat was wel écht echt, begrijp je? Ik wist dat het op deze manier een zwaar proces zou worden, ik kon nu onmogelijk falen. Wat ik op dat moment niet wist, is dat ik sommige tv-kijkers heb geïnspireerd om er ook voor te gaan. Ik zal eerlijk zijn. Joey en Arjuna zijn heel belangrijk voor mij geweest, maar feit blijft dat ik het toch zelf moest doen. Ik had het ook kunnen laten afweten, hoezeer Arjuna en Joey me ook steunden. F*ck it! Utopia is een vrij land, toch?! Maar ik heb mijn verantwoordelijkheid gepakt. En nog steeds, want ook ver weg van de camera’s maak ik nog steeds efforts. Kan ik in de avond niet sporten? Dan ga ik vroeg in de ochtend. Of andersom.

Nog steeds zijn er ook geïnspireerde tv-kijkers, die mij daarin volgen. Ook zij zetten al maanden grote stappen. Geweldig! Ik ken natuurlijk niet iedereen persoonlijk, maar ik begrijp dat mensen het soms heel zwaar hebben met hun gezondheid, baan, familie en kinderen. We kunnen elkaar de hand geven, want samen staan we sterk. Mag ik je een advies geven, trouwe bondgenoot? Probeer zoveel mogelijk te blijven bewegen, ook nu het winter is geworden. De kou maakt de drempel om te sporten nou eenmaal een stuk hoger, ik weet het. En vergeet niet dat 70% van het afvalproces echt in je voeding zit. Ik krijg dan ook heel veel vragen over wat ik eet en of ik een dieet volg. Nee, ik volg geen dieet, maar ik laat wel heel veel staan en eet bewuster dan ooit. Meestal, tenminste. Ach ja, af en toe maak ik er nog steeds een zootje van, haha.
Het maakt trouwens niet uit wat andere mensen over je zeggen en hoe ze over je denken. Jij bent je grootste criticus, je grootste obstakel en je grootste vijand, maar probeer ook je beste vriend te zijn. Kijk in de spiegel en kijk dan eens echt naar jezelf. Nee, écht. Dan zul je iemand zien die diep van binnen staat te popelen om naar buiten te komen zodat je nog meer van jezelf gaat houden. Vecht voor jezelf en niet tegen jezelf.

 

In Utopia schreef ik trouwens vaak het woordje ‘zelfliefde’. Schrijf het maar vast op je badkamerspiegel, want ik kom er volgende week graag op terug.

 

1 Comment

  1. Anoniem schreef:

    Wat ben jij toch een mooi mens lieverd en door het door zetten nou ik vind jou een voorb eeld voor velen en ja je ziet er top uit en dat is jou hoofdprijs die jij je zelf heb gegeven je bent van binnen een mooi mens en je straald het nu ook zo mooi naar buiten. Top

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.