8 januari 2017
Forever Fit C9 Deel 1
23 maart 2017

MIJN STRIJD, JOUW STRIJD.

Ik ben een beetje – hoe zal ik het zeggen – afwezig geweest, dus vergeef me dat ik eerst even terugblik om jullie bij te praten. Het jaar 2016 is op een heerlijke manier afgesloten. Het was fijn om met Kerst en Oud & Nieuw bij mijn familie en vrienden te zijn, want wat heb ik ze gemist in Utopia. Tjonge, ik ben alweer negen maanden thuis…

Herinnert u zich deze nog?

6 mei 2016: 
Omringd door de Utopianen liep ik vol goede moed naar de poort waar elke Utopiaan op een gegeven moment toch naar uitkijkt. Het is toch de poort naar de échte wereld en de poort naar huis. Als het moment dan eindelijk daar is, ben je super zenuwachtig. Alles flitst door je hoofd; wat je achterlaat en waar je naartoe gaat. Waar ik het meest trots op ben, was mijn persoonlijke groei in Utopia, waarbij doorzettingsvermogen in alles centraal stond. Het weerzien met mijn familie en vrienden, en de vrijheid om weer te genieten van alles groter dan Utopia, was onbeschrijflijk. De ontvangst was zeer warm. Ik had niet verwacht dat zoveel mensen mij bij de poort zouden opwachten. Wat een liefde, wat een warmte. Ja, naar mijn gevoel was het een soort rooskleurig paradijs. Ik had dan ook enorm veel zin in om mijn oude leventje weer op te pakken, maar een uur later bleek de werkelijkheid keihard.

Een dierbare van mij had kanker. Uitgezaaid nog wel, hoewel er toen nog niets helemaal zeker was qua behandeling. Behalve de uitslagen wisten we dat het een pittige strijd zou worden. Degene wist het al, maar ze wilde niet dat ik het verdrietige nieuws zou horen in Utopia. Ze wilde mijn avontuur niet verstoren, want ze wist dat ik dan meteen naar huis zou komen. Ik heb in die zestien maanden dat ik in Utopia zat niet zo hard gehuild als op het moment dat ik dat kankerbericht kreeg. Gek, als ik het zo schrijf, lijkt het een vloek. What the f*ck, zo voelt het ook! Heel veel tijd voor tranen en lelijke woorden was er ook niet. Dertig minuten later moest ik weer lachen. Zoals ik altijd doe. Mijn vrienden en enkele oud-Utopianen stonden me op te wachten in Almere. Dat kon ik goed gebruiken, een echte Welcome Home-Drankje; superleuk!

Rollercoaster:
Ik vond die eerste week thuis een moeilijke week en had niet het gevoel dat ik kon landen. Ik liep verdwaasd over straat alsof ik de weg niet kende. Gelukkig had ik mijn familie en vrienden die in de eerste paar dagen aan mijn zijde bleven. Ik moest ook wennen aan de stilte in huis en aan het alleen zijn. Tegelijkertijd gingen er duizenden vragen door me heen. Gaat mijn lieve schat het redden? Is ze sterk genoeg? Ben ik sterk genoeg? Hoe moet het nu verder?
De emotionele rollercoaster maakte ook dat ik in die periode superslecht voor mezelf zorgde. Ik at eigenlijk niets en viel zomaar een paar kilo af. Maar ineens was daar ook weer de emotie-eter, terug van weggeweest. Dat monster zal diep van binnen altijd wel ergens op de loer liggen, denk ik. Maar ook daar is een oplossing voor en die ken ik heus wel. Ik kon me er alleen niet toe zetten. Als je ‘Het komt wel goed’ zegt, zonder dat je er echt iets aan doet, komt het nooit goed. Natuurlijk, het is gemakkelijk om te zeggen, maar moeilijk om naar te handelen.  Ik deed duizenden dingen tegelijk en stortte me overal in om maar afleiding te hebben. Maar alles mislukte want mijn hoofd was er niet bij. Ik had trouwens nooit gedacht dat sporten ook een uitlaatklep zou worden nu ik het leven weer heb opgepakt. Toen ik net begon, zag ik er elke keer tegenop, maar ik ga nu echt niet meer met tegenzin. Het is zelfs fijn, want je bent tijdens het sporten in contact met jezelf. Tenminste, zo ervaar ik het. Je bepaalt namelijk zelf hoe hard of hoe langzaam je gaat. Als je boos bent, ren je iets harder of train je iets harder en als je verdrietig bent ook. Een echte uitlaatklep dus en het perfecte medicijn tijdens een rollercoaster-ride, haha. Sport is niet de enige uitlaatklep, de muziek en mijn pen zijn ook gebleven. Daarnaast zorg ik dat ik nooit lekkers in huis heb, om verleidingen te voorkomen, vooral in moeilijke tijden. Tja, kinderachtig misschien, maar het is pure zelfbescherming, want grenzen stellen vind ik nog altijd lastig. Het is de aard van dit beestje. En vanuit mijn eigen gevoel heb ik twee woorden in hoofdletters geschreven: DE STRIJD.

Aan mijn lieve strijder,

Zestien maanden heb ik jou moeten missen, maar met jouw liefdevolle brieven wist ik mijn doel te bereiken. We hebben het samen gedaan, want jij leerde me te vertrouwen op mijn gevoel en zo wist ik dat het tijd was om Utopia te verlaten. Ik zei gedag tegen mijn vrienden in het bijzondere ‘neverland’ en sloot de poorten achter me. Diezelfde kracht om een periode af te sluiten gebruikte ik om in de keiharde buitenwereld een nieuw gevecht aan te gaan. Jij en ik, samen. De boodschap was duidelijk: maak je borst maar nat, er staat ons wat te wachten. De sluipziekte die zich nu luid en duidelijk heeft laten horen, zal niet vertrekken zonder de klappen van de zweep. We moeten sterk blijven, al raken mijn ogen soms wat wazig door de tranen. Zo helder als ik het toen zag, zie ik nu soms even niet. Het is die onverdraaglijke onzekerheid, het zijn die vragen. Mijn anker in het leven; hoelang is het leven je gegeven? Waarom nu jij, waarom wij? Waarom wie dan ook?

We zijn vaak gewend om weg te lopen voor angsten en gevaar. Voor pijn ook, want bewustzijn is pijn. Zelfs denken is pijn. Maar jij lacht de pijn voorbij en gaat de strijd aan alsof je al een winnaar bent. De prijs is genezing, je wapen positivisme. En zelfs door jouw eigen strijd weet je te vechten voor een ander. Geen tranen langs je wangen, maar een lach op je gezicht. Of zien we een masker? Ik snap het, jouw verdriet is jouw verdriet. Wat in jouw hart zit, zien we niet. Nee, je ontkent het niet, maar houd je ook groot. We weten nou eenmaal niet wat de toekomst ons te vertellen heeft en daarom moeten we het doen met nu. Met samen zijn, samen delen, samen vechten. Je doet het zo ongelooflijk goed, lief! Daarom een diepe zucht voor de volgende woorden. Of je straks nou wint of niet, jij bent de pure kracht en een voorbeeld voor mij en velen. Jij laat zien dat hoop een besef is dat nooit zal vergaan. Dat is geen utopie, maar de keiharde realiteit. Jij voor mij, ik voor jou.

Ik hou van je.

1 op de 7 vrouwen krijgt borstkanker. Pink Ribbon financiert wetenschappelijk onderzoek en projecten op het gebied van behandeling, nazorg en langetermijneffecten van borstkanker. Met als doel de juiste behandeling en optimale begeleiding én een beter en langer leven voor iedere borstkankerpatiënt. Dat is niet voor niets, want in Nederland krijgt 1 op de 7 vrouwen borstkanker. In 2015 waren er ruim 17.000 diagnoses. De overlevingskansen zijn weliswaar goed, maar toch overlijden er jaarlijks 3.200 mensen aan de gevolgen van borstkanker.

Meer informatie: www.pinkribbon.nl

11 Comments

  1. Wifey schreef:

    Prachtig, mami! ❤❤❤ zo trots. Je bent een sterke mami. Van wie zou je dat nou hebben?

  2. Inge Soons schreef:

    Vergis je niet in de kracht die jij haar schenkt.
    In de power die jij rondstrooit. En vertrouw op elkaar en jezelf. Want dat soort krachten overstijgt alles.
    Hier nu en ook beyond.

    Geloof in liefde en. Nemport overwint deze alles.

    Xx

  3. Corhanna schreef:

    Wat ben je toch een prachtige vrouw, krachtig en een doorzetter. Jevwoont ver weg maar ik zou je als vriendin goed kunnen gebruiken om mijn positievuetijd te geven en me soms een schup onder de komt geeft als ik down ben. Ik wens je een mooi leven met veel liefde en weinig strubbels..

    Bedankt dat je ooit me een kijkje van jezelf gaf.

    • Gabriëlle Rosebel schreef:

      Lieve Corhanna, Dankjewel voor je lieve bericht. Het voelt erg warm en doet me goed. Als je down bent zoek dan hetgeen op wat je blij maakt. Het kan een boek zijn, een vriend of vriendin, een wandeling of een goede film. En…Blijf altijd lachen, het helpt bijna altijd. Liefs!

  4. Samia schreef:

    Zo Gabi… heftig, maar echt trots op hoe je het draagt en hoe je ook voor jezelf zorgt.
    Dikke knuffel meis! Je schrijft nog altijd prachtig.

  5. annie bunk schreef:

    Lieve Gabrielle en Vrienden,Heel Veel Sterkte Gewenst Voor Jullie,Er Bestaan Soms Wonderen,Dan Gaat Echt Alles Goed Komen,Ik Ben Net Chemo En Bestraling Vrij,Bij Mij Is Het Voor de 8e Keer terug gekomen,Ik was 32 toen ik darm kanker kreeg en ben nu bijna 68.Dus wonderen Bestaan,Ga er voor Met zijn allen.Veel Liefs,Annie.

    • Gabriëlle Rosebel schreef:

      Wat vreselijk en wat ben je toch sterk zeg. Het is niet niks waar je al die jaren doorheen bent gegaan. Dankjewel voor je kracht en je lieve bericht. heel veel liefs❤

  6. Kimberley schreef:

    Jeetje………..brok in mijn keel. Wens jullie heel veel sterkte en heel heel veel liefde en kracht.

  7. blijf altijd moeilijk weet nooit wanneer je de strijd heb gewonnen maar samen er voor gaan is iets heel moois ik hoop dat jullie de strijd gaan winnen en samen nog een mooie en gelukkige toekomst kunnen hebben waarin je veel van elkaar kunnen genieten
    liefs veel liefde licht en kracht Johan en Jeannine

  8. Trienke schreef:

    Oo lieverd, wat een verhaal, maar ook welk een liefde die hier uit spreetk.
    Heel, heel veel sterkte. Wonderen bestaan nog, en ja, ook ik hoop dat er een wonder gaat geschieden.

    Heel, heel veel sterkte met jouw vriendin, en vanzelfsprekend ook jij veel sterkte.
    Mooie vrouw ben je, uiterlijk maar zeker ook een prachtige vrouw van binnen…

    Dikke knuffel.

    Liefs, Trienke

  9. trijn schreef:

    veel liefde en kracht voor jullie en hope dat ze de strijd mag winnen het is zo oneerlijk deze strijd maar soms gebeuren er wonderen dus hoop dat ze zo,n wonder is

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.