Een paar stappen terug
4 december 2016
Joey, Arjuna en het contract.
19 december 2016

Morbide obesitas, voor altijd en eeuwig

‘Ik dacht het even niet,’ antwoordde ik, toen iemand een paar weken terug op sociale media suggereerde dat ik tussen de tien en twintig kilo was aangekomen. ‘Je denkt misschien van niet, maar het is wel zo. Joh, het maakt niet uit. 30 kilo meer of minder: je zal altijd een morbide obesitas hebbend persoon zijn.’ Boem, in your face. My face, eigenlijk.

 

Ik lees niet alle reacties op sociale media, maar soms laat ik me verleiden. Zo scrolde ik onbewust naar beneden op één of ander mediakanaal en begon vanzelf te lezen. Even schrok ik van de bovenstaande woorden, maar toch bedankte ik hem vriendelijk voor zijn reactie. Het gaat er hier natuurlijk niet om of het wel of niet zo was, maar om het feit dat het apart is hoe mensen naar je kunnen kijken. Hoe mensen je beoordelen op basis van buik, billen en borsten. En hoe mensen erop uit zijn om je te raken. Bizar! Ik heb het, net als vele anderen, jaren meegemaakt. Heeft het me zwakker of sterker gemaakt? Beide. Nu maken zulke reacties me supersterk, maar toen niet. Beledigende opmerkingen boorden me soms zo ver de grond in, dat ik dagen later pas weer tevoorschijn durfde te komen. Eigenlijk vind ik het best moeilijk om dit op te schrijven, omdat ik er liever niet over nadenk hoe ik me destijds voelde. Hoewel het alweer jaren geleden is en ik op dit moment heel erg in mijn kracht sta, komt de zwakte toch weer een beetje binnen. Ik wil dan ook liever niet in details treden. Maar ik heb dagen gekend dat ik niet over straat durfde. Of naar een feestje durfde te gaan. Ook een winkel binnenstappen om even te kijken of ze grotere maten verkochten voelde als een enorme, afschuwelijke missie. Ik had altijd het gevoel dat de verkoopsters zich dan afvroegen wat ik kwam doen. Die ogen… Zelfs als ze niet keken, voelde ik me bekeken. Ik heb dagen gekend dat ik alleen maar geaccepteerd wilde worden om wie ik ben en niet om hoe ik eruit zag. Eigen schuld dacht ik dan: als je er zo uitziet als ik, dan kun je het verwachten. Het is niet realistisch, besefte ik me op andere dagen, want hoe je er ook uitziet, iedereen wordt eerst beoordeeld op het uiterlijk. Op het lijf. Zelfs maatje 36. Hoe perfect je ook bent, er is altijd wel wat te zeggen. Maar ehh… wat is perfectie in de confectie?

 Ik ben altijd al zwaar geweest. Woog acht pond bij de geboorte. Ook mijn familieleden zijn lang, groot en lekker vol, en het zijn in mijn ogen prachtige, lieve mensen waar ik met bewondering naar kijk. Het is die paplepel! Kijk, in de Surinaamse cultuur wordt nooit pietje precies gekookt. Haha, dat is te Hollands, zeg maar. Er wordt altijd rekening gehouden met onverwachte langskomers en aanschuivers, dus er moet een extra bordje gevuld kunnen worden. Eten brengt ook binnen de Surinaamse cultuur vreugde met zich mee. Het verbindt mensen, naast dat het gewoon superlekker is! Ik weet nog dat ik alleen van tafel mocht, als mijn bordje leeg was. Ik ben misschien wel een lekkerbek, maar ook ik heb wel eens twee uur aan tafel gezeten. Op mijn negende had ik al een lichaam waaraan je zag dat ik een grote meid zou worden. Ik was volslank met de gebruikelijke vrouwelijke vormen en vanaf mijn twaalfde ging het wat sneller. Ach, ik had nooit problemen met mijn gewicht, ik voelde me gewoon op mijn gemak. Tot ik hier en daar wat opmerkingen kreeg over mijn armen en over hoeveel ik wel niet at. Ik geloofde niet in het fenomeen ‘emotie-eter’, want ik vond eten gewoon lekker, dus er was niets aan de hand met mijn emoties. Ja, ik was een blije vogel. Punt. Eten was altijd aanwezig en op school werd ook niet bepaald op gezonde voeding gelet. Ik kan me nog herinneren dat mijn buurmeisje tegen me zei: ‘Als je wat kleiner was en wat slanker, dan zouden heel veel jongens je leuk vinden.’ Ik was 13 jaar en ik heb haar heel lang geloofd. Dus wilde ik anders zijn, slanker en knapper. Ik beloofde mezelf iedere dag een nieuwe en gezonde start te maken, maar elke dag faalde ik nog harder dan de dag ervoor. En zo gingen er weken, maanden en jaren voorbij.

Je zult het misschien raar vinden, maar ik had vroeger weinig vrienden. Ik gedroeg me als een jongen, omdat ik me daar beter bij voelde. Eigenlijk heb ik daar nog steeds een beetje last van. Alleen bij feestjes of mijn eigen verjaardag, komt de vrouw weer in me los. Dan kleed ik me heerlijk vrouwelijk. Tja, het zal de grote onzekerheid zijn geweest. Ik voelde me lang niet zo knap als de andere meiden op school. Ik hoorde er niet bij. Ook dat heb ik nog steeds. Enerzijds omdat ik nergens bij wil horen, maar ondertussen ben ik wel overal bij. Misschien dat ik daarom met veel verschillende mensen door één deur kan. Bij mijn entree in Utopia was ik opnieuw bang dat ik niet in de groep zou passen. Dat ze me op mijn gewicht zouden afwijzen. Dat ik gepest zou worden en dat ik zou moeten vechten, zoals ik vroeger ook vaak moest, maar niet durfde. Gelukkig was dat helemaal niet nodig. In tegendeel. Na drie dagen kwam Joey naar me toe. Hij was zelf al 40 kilo kwijt en wilde mét mij het gevecht aangaan tegen de kilo’s. Hij was de stok die ik greep, omdat ik mezelf al jaren continue in de steek had gelaten. Ik was gewend om te falen en mijn doelen niet te halen. Het maakte me toen en nu soms nog steeds intens verdrietig. Ik gaf Joey mijn woord maar mezelf eerlijk gezegd geen schijn van kans. En toch zorgde Utopia, mede dankzij Joey, voor a brand new me!

 

brand1

10 Comments

  1. Anoniem schreef:

    Mi lobi yu , mi mooi moo
    i sisa

  2. Jayjay schreef:

    Lieve Gabrielle,

    Toen jij Utopia binnen liep zag ik het meteen. Deze vrouw heeft een aura om zich heen waar bijna iedereen jaloers op mag zijn. Door dat aura wat je om je heen hebt hangen is het bijna onmogelijk om je ergens anders op te beoordelen. Je bent prachtig en ik heb diep diep diep respect voor jou!

    You go girl.

    Xxx

  3. Lieke schreef:

    Gewicht blijft altijd een strijd met jezelf wat ik zelf herken, momenten van onzekerheid en andere keren schijt hebben aan iedereen. Ik heb je 2 keer mogen ontmoeten in Utopia en je bent een prachtvrouw van binnen en buiten!! Ik vind dat je alleen maar respect kan hebben voor iemand die eerlijk is tegenover zichzelf en daar wat mee doet! Keep you’re head up high!

  4. Anoniem schreef:

    Gabrielle !! Jij kunt het je hebt jezelf bewezen dat het gaat. Ik heb het volste vertrouwen in jou, let een beetje overal op .Maar !! geniet samen met je familie en vrienden ook van jullie heerlijke eten,(maar ietjes minder Zelf weeg ik 99 kilo bij 1mtr 53.en ik ben 70 jaar. Ook ik vindt het gruwelijk moeilijk, maar ga het toch proberen. Gabs heel veel succes het lukt je wel weer.

  5. Ria S schreef:

    Waarom moeten mensen afgerekend worden omdat ze een maatje meer zijn. Waarom moet iemand er de behoefte aanvoelen om er iets van te vinden. Wat zijn mensen erbij gebaat omdat ook nog luid op te vermelden alsof de persoon zelf niet weet dat die een maatje meer heeft.
    Voelt die persoon die er iets van vindt zich beter als die het uitspreekt. Ik vind het behoorlijk onbeschoft om dit uit te spreken. Het zegt meer over die persoon zelf. Laat een ieder in zijn haar eigen spiegel kijken. Je kan mooi en slank zijn en een rot karakter hebben. Je kan mooi slank zijn omdat je nooit aankomt zelfs al vreet je de gehele dag. Sommige mensen zijn dik omdat het in de genen zit en soms door ziekte medicijnen en of een ziekte Lipoedeem. zoek maar ff op wat dat is. Laat iedereen in zijn haar waarde. Dat commentaar leveren is NOT Done.. Ze zeggen wel lekkere dikke maar nooit lekkere magere. Gabriel jij bent een mooi mens en weet je alleen mensen die dicht bij jou staan moeten jou kunnen raken en vreemden niet. Laat ze kletsen en geef ze geen podium door een weerwoord.

  6. Joyce Stehmann-Ritte schreef:

    Prachtvolle sprankelende vrouw! Wat heb ik je bewonderd om je humor, charisma en liefdevolle manier waarop je met je medebewoners omging. En zag hoe sommigen, die het moeilijk hadden, opleefden als ze in je buurt waren. Door je persoonlijke strijd op egovlak ben je een warrior geworden, sterk omdat je je zwaktes erkent en daardoor je hart de volle kans krijgt te doen waar je het best in bent: stralen!! Zó aanstekelijk!✨✨ Liefs, JoYce*

  7. Nancydr schreef:

    Lieve prachtige vrouw,

    Ik wil je bedanken. Dat je je verhaal deelt, maar vooral dat je utopia binnen stapte. Als utopia fan keek ik elke dag trouw. Toen jij binnen kwam herkende ik mijzelf gelijk ik jou. En toen jij besloot de strijd aan te gaan met de kilo’s besloot ik dat ook te doen. Je inspireerde mij maar je motiveerde mij vooral, als ik het even niet meer zag zitten was jij daar weer om half 8. En zal ik je zo hard trainen met joey en arjuna, ik kreeg daar ook kracht van!! Nu een jaar verder en 20 kilo lichter, zijn we er nog lang niet maar jij inspireert mij nog steeds met dit soort berichtjes. Dus lieve gabriella, bedankt!

    X

  8. Sandra P schreef:

    Je kunt het wel. Je bent een sterke vrouw. Ik weet uit ervaring (ben 50 kilo afgevallen door alleen voeding en beweging aan te passen) dat het een strijd is en je zult er altijd voor moeten blijven vechten. Belangrijk is dat je altijd je gevoel deelt, zodat je support krijgt wanneer je het hard nodig bent. You go girl, have faith in yourself

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.